آبجو و سایدر

آبجو چگونه ساخته می‌شود؟

ساخت آبجو با خیساندن جو مالت‌شده در آب گرم آغاز می‌شود تا نشاستهٔ آن به قند تبدیل شود. عصارهٔ شیرینی که به دست می‌آید، همراه با رازک که تلخی و عطر می‌بخشد جوشانده و سرد می‌شود و سپس با مخمر تخمیر می‌شود. نوع مالت، رازک، مخمر و دمای تخمیر، رنگ، بدنه، تلخی و عطر آبجو را تعیین می‌کنند. در برخی سبک‌ها مانند آبجوی گندم، در کنار جو از گندم هم استفاده می‌شود.

لاگر و ایل: دو خانوادهٔ بزرگ

لاگر (Lager) با نوعی مخمر ساخته می‌شود که در کف مخزن و در دمای خنک کار می‌کند و پس از تخمیر، مدتی در سرما استراحت داده می‌شود. نامش از واژه‌ای آلمانی به معنای «انبار» گرفته شده است. نتیجه، نوشیدنی‌ای تمیز، شفاف و خنک‌کننده است؛ پرمصرف‌ترین نوع آبجو در جهان، لاگر روشن است. الهام‌بخش لاگرهای روشن امروزی، سبک پیلسنر (Pilsner) است که در شهر Plzeň در منطقهٔ بوهم پدید آمد.

ایل (Ale) اما با مخمری که در سطح کار می‌کند و در دماهای گرم‌تر، حدود 18 تا 24 درجهٔ سانتی‌گراد، تخمیر می‌شود. همین موضوع عطرهای میوه‌ای‌تر و پیچیده‌تری پدید می‌آورد. سبک‌هایی مانند IPA، استاوت (Stout) و آبجوی گندم از خانوادهٔ ایل هستند.

چند سبک که بهتر است بشناسید

• لاگر روشن و پیلسنر: شفاف، خنک‌کننده و با کف سرزنده؛ تلخی آن می‌تواند ملایم یا مشخص باشد. رایج‌ترین انتخاب برای نوشیدن روزمره است.
• آبجوی گندم: در Weissbier آلمانی دست‌کم نیمی از غلات، مالت گندم است؛ عطری شبیه موز و میخک دارد که از مخمر می‌آید، بافتش نرم و کفش فراوان است.
• استاوت: آبجویی سیاه‌رنگ که با جو برشته یا مالت‌های تیره ساخته می‌شود و عطرهای برشته‌ای شبیه قهوه دارد. الکل استاوت‌های ایرلندی معمولاً بین 3.8 تا 5 درصد است.
• IPA: نوعی ایل با مصرف فراوان رازک و تلخی و عطر مشخص؛ از محبوب‌ترین سبک‌های جنبش آبجوی کرافت است.

دسته‌های آبجوی ما

• آبجوی محلی: برندهای تولید ترکیه؛ Efes Pilsen، Bomonti و Tuborg و همچنین Carlsberg و Miller که در ترکیه تولید می‌شوند. بیشترشان لاگرهای روشن و خنک‌کننده‌اند. نمونهٔ شناخته‌شدهٔ این مجموعه Efes Pilsen است.
• آبجوی وارداتی: لاگرهایی از کشورهایی مانند هلند، بلژیک، آلمان، چک، مکزیک و ایرلند، آبجوهای گندم مانند Weihenstephaner Hefe Weissbier و استاوت‌هایی مانند Guinness Draught.
• آبجوی کرافت: آبجوهای سبک‌محور تولیدکنندگان کوچک و مستقل؛ مانند IPAهای پررازکی چون Nuvo NEIPA.
• سایدر: نوشیدنی‌ای خنک‌کننده و جایگزینی برای آبجو که از تخمیر آب سیب ساخته می‌شود؛ در این مجموعه طعم‌های میوه‌ای Rekorderlig از سوئد را می‌یابید.

آبجو را چگونه سرو کنیم؟

سرو سرد، طراوت آبجو را بیشتر می‌کند اما عطرها را هم می‌پوشاند؛ به همین دلیل دمای ایده‌آل هر سبک متفاوت است. طبق مقیاسی که از Michael Jackson، نویسندهٔ سرشناس حوزهٔ آبجو، بسیار نقل می‌شود، لاگرهای روشن در حدود 7 درجه، آبجوهای گندم و لاگرهای تیره در 8 تا 9 درجه و ایل‌های انگلیسی و استاوت‌ها در حدود 13 درجهٔ سانتی‌گراد (دمای سرداب) سرو می‌شوند. Guinness نیز برای استاوت بشکه‌ای خود دمای 6 تا 7 درجه را پیشنهاد می‌کند.

• لیوان: شکل لیوان بر کف و عطر اثر می‌گذارد. برای لاگرها لیوان‌های باریک و بلند، برای آبجوهای گندم لیوان‌های بلندی که بالایشان پهن‌تر می‌شود و برای IPAهای معطر گیلاس‌هایی با دهانهٔ کمی تنگ‌تر ترجیح داده می‌شود.
• ریختن: لیوان را کج نگه دارید و آبجو را آرام بریزید، سپس لیوان را صاف کنید تا کفی کنترل‌شده بماند؛ این کار به آزاد شدن عطر کمک می‌کند.
• غذا: لاگرهای خنک‌کننده با گوشت کبابی، پیتزا و غذاهای سرخ‌کردنی؛ آبجوهای گندم با سالاد و غذاهای دریایی؛ استاوت‌ها با عطر برشته‌شان کنار دسرهای شکلاتی و خوراک‌های خورشتی؛ و IPAها با غذاهای تند و پرادویه به‌خوبی جور می‌شوند.

چگونه انتخاب کنیم؟

اگر دنبال نوشیدنی سبک و خنک‌کننده هستید، لاگر روشن یا پیلسنر؛ برای طعمی میوه‌ای و نرم، آبجوی گندم؛ برای عطر قهوه و برشته، استاوت؛ و برای عطر پررنگ رازک، IPA شروع خوبی است. اگر نوشیدنی‌ای شبیه آبجو اما بدون غلات و میوه‌ای می‌خواهید، نگاهی به سایدرها بیندازید. برای اطلاع از قیمت به‌روز می‌توانید در WhatsApp به ما پیام بدهید.